Ali Görkem Çiçek

Heyecanını kaybetmek.

Her geçen gün biraz daha heyecanımı kaybediyorum. İlgilendiğim her şeyden soğuyorum, içimde ufak bir istek olsa bile başlar başlamaz onu da kaybediyorum. Ergenlik depresyonu deyip geçmek doğru değil buna çünkü bu insanı çok engelliyor. Belki başarılı olacağım bir çok alanda isteksizlikten dolayı hiç ilgi göstermiyormuş gibi görünüyorum.
Baharın etkisi mi? Yoksa tamamen benim ile ilgili bir durum mu? Bilemem ama şu sıralar beni diğerlerinden farklı yapan tek şey olan “heyecanım”‘ı kaybettim. Sıkıldım, bunaldım vs… Belki iyi bir tatil yapsam birçok şeyin çözümü olabilirdi.  Umarım bu süreç uzun sürmez çünkü bir şeylerle uğraşarak kendimi mutlu yapıyordum. Şimdi ise hiçbir şeye ilgim yok ve giderek mutsuzluğa kapılıyorum.

Etrafımda gözüme batan insanlar var. Bunlar benden küçük veya büyükler ama benden başarılılar ve bence başarılı olmalarının tek nedeni zeki yada farklı olmaları değil de sadece “heyecan” dolu olmaları. Başarının sırrı belkide çalışmak değil de içinde ki heyecandır. İnsanlar bir şeyin heyecanı ile yaşlanıyorsa onu kesinlikle başarıyor. Ama sadece isteyerek değil de gerçekten isteyip ve onunla yatıp, onunla kalkarak. Mutlu olmayı sağlamanın en kolay yolu da bu ve etrafımda gördüğüm o insanlar gerçekten mutlu görünüyorlar.

Ailemin deyimi ile “Hayatına yön vereceğin yıllar”‘ın içindeyim ve bu heyecan kaybı belkide hayatımın yönünü değiştirecek. Umarım bir şeyler beni yeniden tetikler ve normale dönerim.